راه بی انتهاست....

من

راه

دست در دست  داده ایم  

ماه  من  انتهای   هر چه بی انتهاست

با این که آسمونش طوفانیست اما رویای من اینجاست...

در سو سوی نور کرم شب تاب نیز به دنبالت می گردم

هر جا که نوری باشد ماه من تو آنجایی....!!!!

روزیکه معنای دل تنگی را فهمیدم به خود گفتم:

.....

....

ولی نمی دانستم دادگاه بی رحم زندگی،

حکم یک عمر دل تنگی را برایم از پیش صادر کرده است

محکوم شدم که عمری را پاییزی زندگی کنم

شاید زندگی نامش این نباشد!!!!

پس تو بگو نامش چیست؟

حسرت ؟خیال ؟ یا....

امروز

امروز دیدن

دیروزدیدن

فرقی می کنه؟

ایا صدای آب توی جوی کوچیک کوچه باغ همون صداست؟

آیا گنجشک هایی که از این جوی اب می خورند همون گنجشکها هستند؟

با همون دل....؟

خاکی که اب رو مثل ی ادمه تشنه مینوشه همون خاکه؟

چرا صدا ها فقط صدا هستند؟ چرا؟

همه چیز عوض شده رنگها عوض شدن خدای من

....

... .

..

شاید!!!!!

این منم که....

این منم که عوض شدم؟ ؟

<sup>آخرین نامه ی گابریل گارسیا مارکز نویسنده معاصر آمریکای جنوبی اگر خداوند برای لحظه ای فراموش می کرد که من عروسکی کهنه ام و

قطعه کوچکی زندگی به من ارزانی می‌داشت، شاید همه آنچه را که

به ذهنم می رسید را بیان نمی‌‌داشتم، بلکه به همه چیزهائی که بیان

می‌کردم فکر می کردم. اعتبار همه چیز در نظر من، نه درارزش آنها که

در معنای نهفته آنهاست.کمتر می‌خوابیدم و دیوانه‌واررویا می دیدم، چرا

که می‌دانستم هر دقیقه‌ای که چشمهایمان را برهم می‌گذاریم٬

شصت ثانیه نور را ازکف می‌دهیم، شصت ثانیه روشنایی</sup>